بیماری پارکینسون اختلال پیش‌رونده، مخرب و درازمدت دستگاه عصبی مرکزی است که عمدتاً سیستم حرکتی بدن را مختل می‌کند. بیماری پارکینسون در اثر از بین رفتن سلولهای عصبی در قسمتی از مغز به نام ماده سیاه ایجاد می شود. 

سلولهای عصبی این بخش از مغز وظیفه تولید ماده شیمیایی به نام دوپامین را بر عهده دارند. دوپامین به عنوان یک پیام رسان بین قسمت های مغز و سیستم عصبی عمل کرده و به کنترل و هماهنگی حرکات بدن کمک می کند. آسیب و یا از بین رفتن سلول های این بخش موجب کاهش میزان دوپامین در مغز می شود. این بدان معناست که بخشی از مغز که مسئولیت کنترل حرکت را دارد، به طور نرمال کار نمی کند و موجب می شود حرکات فرد کند و غیر طبیعی شود. 

از بین رفتن سلولهای عصبی طی یک روند کند ایجاد می شود، اما علائم بیماری پارکینسون معمولاً هنگامی آغاز می شود که حدود 80٪ سلولهای عصبی موجود در جسم سیاه از بین رفته باشند. علت این بیماری اغلب مسائل ژنتیکی و عفونت‌های ناشی از قرار گرفتن در معرض مواد سمی خاص است. اما باید در نظر داشت که عامل اصلی بروز پارکینسون هنوز ناشناخته است. به همین دلیل درمانی قطعی نیز برای آن وجود ندارد. اغلب داروهای موجود برای کنترل و کند کردن روند رشد بیماری تجویز می‌شود.  

از لحاظ آماری، بیماری پارکینسون بین مردان شایع‌تر از زنان است. همچنین افراد بین 50 تا 60 سال نیز بیشتر در معرض ابتلا به این بیماری هستند. در ادامه درباره علائم و مراحل بیماری پارکینسون بیشتر توضیح خواهیم داد. 

رعشه یا لرزش که معمولاً از یک اندام، دست یا انگشتان شروع می شود. ممكن است انگشت شست و سبابه را ناخودآگاه به هم مالیده که به این علامت غلطاندن قرص می گویند. لرزش دست ها حتی ممکن است هنگام استراحت هم وجود داشته باشد. 

در مراحل آخر پارکینسون بیماران همچنین اغلب علائم غیر حرکتی را تجربه می‌کنند این موارد می تواند شامل بی اختیاری بی خوابی وزوال عقل باشد برخی از داروهایی که برای درمان بیماری پارکینسون استفاده می شوند می توانند توهم ایجاد کنند اگر بیمار به زوال عقل نیز مبتلا باشد. 

علائم پارکینسون :

نشانه‌های این بیماری معمولاً آرام و به ‌تدریج ظاهر می‌شوند و با پیشرفت بیماری، علائم غیرحرکتی نیز بروز می‌کنند. 

• لرزش سر 
• پشت خمیده 
• متمایل شدن تنه وبدنه به جلو 
• سختی و سفتی عضلات 
• لرزش وکندی حرکت دست 
• خم شدن مفاصل ارنج 
• خم شدن مفاصل زانو  
• لرزش یا کندی در حرکت  
• گام برداشتن بسیار کوتاه 
• آهسته شدن حرکات: با پیشرفت بیماری ممکن است حرکات فرد کند شده و کارهای ساده دشوار و وقت گیر باشد. هنگام راه رفتن، قدم ها کوتاه تر شده و یا در حین راه رفتن فرد پاهای خود را روی زمین بکشد. همچنین بلند شدن از صندلی کاری دشوار باشد. 
• سخت شدن عضلات ممکن است در هر قسمت از بدن فرد رخ دهد. سفتی عضلات می تواند دردناک بوده و دامنه حرکت بیمار را محدود کند. 
• اختلال در وضعیت تعادل: حالت بدن ممکن است به شکل خمیده شده و یا فرد در نتیجه بیماری دچار اختلال تعادل شود. 
• از دست دادن حرکات خودکار: به این معنی که فرد ممکن است توانایی انجام برخی حرکات خودکار از جمله چشمک زدن، لبخند زدن یا تکان دادن دست ها خود را هنگام راه رفتن از دست دهد. 
• تغییر در حرف زدن: فرد با مکث یا حالتی شبیه تردید شروع به حرف زدن می کند و صدای او هنگام صحبت آهسته و یکنواخت و عاری از واکنش های احساسی است. 
• تغییر در نوشتن: نوشتن برای فرد دشوار شده و دستخط او ممکن است ریزتر از حالت معمول شود. 

پیشگیری از پارکینسون: 

ابتلا به پارکینسون قابل پیشگیری نیست و فقط می‌توان روند بیماری را بعد از ابتلا کنترل و پیشرفت آن را کندتر کرد. بیماری پارکینسون درمان قطعی ندارد و فقط روند بیماری را می‌توان مدیریت و کنترل کرد. 

• ورزش. 

فعالیت‌های روزانه در به تاخیر انداختن ابتلا به پارکینسون، تاثیرگذار است.  

• داشتن رژیم غذایی مناسب. 
• مصرف ویتامین ب موجود در میوه و سبزیجات. 
• مصرف ویتامین D3 
• دوری از استرس. 
• مصرف آهن: اسفناج، گوشت گاو، غلات صبحانه غنی شده. 
• روی: گوشت قرمز، مرغ. 
• کلسیم: برگ سبز‌یجات، سویا، لبنیات. 
• از مصرف غذاهای کنسرو شده، نوشابه‌، سوسیس، کالباس و نوشیدنی‌های حاوی قند مصنوعی پرهیز کنید.

درمان پارکینسون:

با اینکه پارکینسون درمان قطعی ندارد اما از داروهایی مثل لودوپا یا مادوپار، آمانتادین، بی‌پریدن و سلژیلین برای درمان آن استفاده می‌شود. تا زمانی که بیمار داروهای درمانی را مصرف می‌کند علائمش کنترل می‌شوند ولی در صورت قطع داروها علائم گاهی با شدت بیشتری برمی‌گردند.

گاهی نیز پزشک از جراحی نیز برای درمان پارکینسون استفاده می کند. نقش کاردرمانی و فیزیوتراپی را نباید در بهبود عملکرد افراد مبتلا به پارکینسون نادیده گرفت. این اشخاص به مرور زمان در اثر سفتی عضلات و لرزش اندام‌ها به کارگیری از اندام‌هایشان را رها کرده و خانه نشین می‌شوند اما با دروه‌های مداوم و طولانی کاردرمانی و فیزیوتراپی می‌توان بخشی از توانایی‌های از دست رفتة بیماران مبتلا به پارکینسون را به آن‌ها برگرداند.