عفونت های بیمارستانی به آن دسته از عفونت هایی گفته می شود که بعد از72 الی 48 ساعت بعد بستری بودن فرد در بیمارستان ایجاد شده و هنگام پذیرش بیمار وجود نداشته است. اما در صورتی که قبل از 48 ساعت علائم بیماری در بدن فرد ایجاد شود، می تواند بیانگر این موضوع باشد که بیمار در مرحله کمون بیماری قرار داشته است.

یا عفونت هایی را هم که در محیط بیمارستان، برای کارکنان پیش می آید، میتوان جزء عفونت های بیمارستانی دانست. به طور کلی افرادی که در بیمارستان‌ ها به سر می برند ممکن است به عفونت بیمارستانی آلوده شوند.

افرادی که به نقایص سیستم ایمنی، آویتامینوز و دیابت  مبتلا هستند بیشتر در معرض خطر عفونت بیمارستانی هستند.

همچنین احتمال مبتلا شدن به عفونت بیمارستانی در افراد مسن و کودکانبیشتر است.

عفونت های بیمارستانی یکی از مشکلات پزشکی است. که موجب می شود که بدن افراد در دوره نقاهت ضعیف گردد و حتی در بعضی افراد موجب مرگ مبتالیان می شود.

عفونت بیمارستانی انواع مختلفی دارد و برای هر نوع از آن ها پزشکان دارو های متفاوتی تجویز می کنند.

کنترل عفونت های بیمارستانی یک اولویت جهانی است و عوامل بسیار زیادی به گسترش این عفونت ها کمک می کنند.

کنترل عفونت بیمارستانی:

برای پیشگیری و کنترل عفونت های بیمارستانی، نیازمند بکارگیری یک الگوی مناسب برای مدیریت عفونت های بیمارستانی هستیم که می تواند منجر به بهبود ایمنی، کیفیت مراقبت و کاهش عفونت های بیمارستانی گردد.

برای کاهش و کنترل عفونتهای بیمارستانی، عوامل متعددی دخالت دارند که به تعدادی از آن ها در ادامه اشاره می کنیم.

1. کارکنان بالینی بیمارستانها به لحاظ نقش و وظیفه ای که دارند می توانند به عنوان مهمترین عامل انتقال عفونت بیمارستانی به شمار روند، چون کنترل عفونت، نظافت و ضدعفونی بخش و ملزومات مربوطه، استریل کردن لوازم مصرفی، پانسمان زخم ها، روند ایزوالسیون مددجویان از جزو وظایف این کارکنان است و عدم توجه کافی به این موارد، منجر به افزایش و گسترش عفونت های بیمارستانی می شود.
2. دفع زباله های بهداشتی یکی دیگر از نکاتی است که باید به آن توجه شود.
3. شست و شوی مرتب دست ها می تواند کمک کننده باشد تا کمتر در معرض خطر عفونت بیمارستانی قرار بگیرید.
4. بر قراری نظام مراقبت عفونت بیمارستانی.

رعایت کردن این علل ها می تواند تا حدودی از ابتلا به عفونت بیمارستانی جلوگیری کند.